Ç'libër i çuditshëm! Nisur për t'iu kushtuar Dekadencës së Francës, ai, sipas gjasave, në të vërtetë është një Himn për Francën, një himn dashurie.

'On France' is a philosophical essay in which Cioran reflects on the cultural, historical, and political significance of France. Through a series of sharp observations, he critiques the nation’s intellectual and cultural traditions, offering a nuanced and often skeptical view of its place in the world.

Mbi Francen

Ka dy tekste të Cioranit mbi hebrenjtë: i pari gjendet te “Transfigurimi i Rumanisë” (1936), një libër plot maja e gremina estetike, dhe i dyti te ky që po i paraqitim lexuesit, shkruar njëzet vite më vonë. Në librin e parë ai i cilëson hebrenjtë si një racë që karakterizohen nga vampirizmi, vitaliteti agresiv, vullneti për të akaparuar gjithçka. Nga pikëpamja antropologjike, hebreu nuk është i ngjashmi ynë: ai zbret nga një racë tjetër majmunësh, e ndryshme nga e jona. Lotët e neveritshëm të  hebrenjve shkëlqejnë si yje në një qiell të kthyer alltys. Por ai s’i ka këputur kurrë frutet e zeza të lotëve. Ky është dhe shkaku përse vuajnë nga obsesioni i parajsës. Nëse unë do të isha hebre, thotë autori, do të vrisja veten. Hebrenjtë përbënin një rrezik për Rumaninë dhe për këtë shkak duheshin dëbuar prej saj. Në librin e dytë Ciorani ka ndryshuar qëndrim. Na duhet të vëmë në dukje se për atë ishin të neveritshme bindjet e pandryshueshme, që çojnë në sisteme të ngurtësuara, gjithë smërç në mekanizmat e tyre të brendshëm. Po çfarë thotë vetë ai për këtë?: “Në moshën njëzet vjeçare i doja gati me keqardhje që s’isha i tyre. Pak kohë më pas, duke mos mundur t’ua fal që kishin luajtur një rol parësor në rrjedhën e kohës, fillova t’i urrej me tërbimin e një dashuri-urrejtësi. Shkëlqimi i kudopranisë së tyre më bënte ta ndieja më mirë obskurantizmin e vendit tim, i cili, siç e dija, ishte i dënuar të mbytej e të zhdukej; ndërsa ata, e ndieja po aq mirë se, çfarëdo të ndodhte, do të mbijetonin… Por, cilatdo të kenë qenë ndjenjat e mia ndaj tyre në çaste të ndryshme të jetës, në një gjë nuk kam ndryshuar kurrë: lidhjen që kam pasur me Testamentin e Vjetër, kultin që kam pasur gjithmonë ndaj librit të tyre, providenca e shpërthimeve dhe hidhërimeve të mia”.

HEBRENJTE, NJE POPULL VETMITAR

SILOGJIZMAT E HIDHERIMIT

A thua s’ka vuajtur aq sa duhet kjo botë? Me ç’duket jo, po të gjykojmë nga zelli i shenjtorëve, ekspertë në artin e vetëkamzhikimit. Nuk ka shenjtërim pa kënaqësinë e thellë të vuajtjes dhe pa një rafinim pervers të saj. Sa herë që mendoj për ato vetmi pikëruese, ku, mbi sfondin e monotonisë fillojnë të konturohen manastire, orvatem të kuptoj ato ndërprerje të zymta të devocionit fetar, si dhe mërzinë e tyre pikëlluese. Pasioni i vetmisë që gjëron atë “absolute manastirike” – atë lakmi përpirëse për ta varrosur veten brenda Zotit – rritet në proporcion të drejtë me pikëllimin e dekorit rrethues. Kundroj vështrime që thyhen përgjatë mureve, zemra që s’mëtojnë asgjë, trishtime pa pikë muzikaliteti. Gjithçka është një hiç – ky është zbulimi nistor i manastireve. Kështu fillon mistika. Hiçin dhe Zotin i ndan të paktën një çap, sepse Zoti është shprehja pozitive e hiçit.

Lot Dhe Shenjtore

Ne Kulmet E Deshperimit

“Për Francën” është një libër i çuditshëm dhe befasues i autorit Emil Cioran. Nisur për t’iu kushtuar Dekadencës së Francës, ai në të vërtetë është një Himn për Francën, një himn dashurie. Nëse fjala dekadencë përsëritet dora-dorës për të shpjeguar që Franca s’ka më të ardhme, sepse për shumë kohë ka dhënë më tepër se çdo vend i botës.

Lista e librave të autorit Emil Cioran

Mbi Francen

HEBRENJTE, NJE POPULL VETMITAR

SILOGJIZMAT E HIDHERIMIT

Lot Dhe Shenjtore

Ne Kulmet E Deshperimit

Per Francen

Mbi Francen

HEBRENJTE, NJE POPULL VETMITAR

SILOGJIZMAT E HIDHERIMIT

Lot Dhe Shenjtore

Ne Kulmet E Deshperimit

Per Francen