Një histori që eksploron ndikimin e çmendurisë mbi jetën personale dhe shoqërore në një qytet të lashtë si Athina.

Athens Madness explores the concept of madness not just as a mental state but as a social and cultural phenomenon. Set in the historical context of ancient Athens, the book delves into how individual sanity can collide with societal expectations, and the profound effects of such a collision on both personal relationships and the broader community.

Cmendina e Athines

“Fjala e fundit e Sokrat Bubës” i autorit Thanas Medi është një roman që nuk lexohet, por shikohet si një film.

'Fjala e fundit e Sokrat Bubes' (The Last Word of Sokrat Bubes) by Thanas Medi is a compelling narrative that follows the life of a philosopher, Sokrat Bubes, who grapples with his beliefs and legacy. The novel explores themes of philosophy, self-examination, and the quest for truth, offering readers a thought-provoking look at life and death.

Fjala e fundit e Sokrat Bubes

Thanas Medi, një shkrimtar i njohur shqiptar, ka botuar disa romane të vlerësuara, duke përfshirë 'Hija e mallkuar' dhe 'Fjala e fundit e Sokrat Bubës', të cilat janë shpërblyer me çmime të rëndësishme. 'Kohë e djegur' është romani i tij i tretë.

Thanas Medi was born in 1958 and lived in Dhoksat of Lunxhëria, Gjirokastër. He graduated in Albanian language and literature from the University of Tirana, 1984-1988. In 2011, he published his first novel 'Hija e mallkuar' with the publishing house 'Toena,' which was awarded the 'Jakov Xoxa' prize by the 'Drita' writers’ club. In 2013, he published 'Fjala e fundit e Sokrat Bubës,' which was recognized by the Ministry of Culture with the 'Great National Prize for Literature' as the best novel of 2013. 'Kohë e djegur' is his third novel. He is praised by critics as a virtuoso writer, a master of composition, concentrated dialogue, a rich language, and an original portrayal of the literary atmosphere that characterizes his works.

Kohë e djegur

Një çift i vetmuar dhe i braktisur, që përpiqet të gjejë ngushëllim në njëri-tjetrin, ndërsa përballen me dhimbjen dhe izolimin e tyre.

They spun slowly, to the faint music coming from afar, from deep within. In the free space of that low-ceilinged room, poorly plastered, with little light, bare walls, a wardrobe, and a double bed in the middle. They didn't speak, as if feeling that every word would open a wound. They were like a couple with incurable wounds on their bodies, lonely, abandoned, unwanted, among people and without people at the same time. Among people and without them, utterly alone. They only had each other in that world, no one wanted them, hated and despised by everyone. They tried to laugh, but the laughter froze on their lips. They tried to be happy, but happiness turned into fear. Hidden tears under the eyelids, in the eyes. They wanted to live, to dream, to hope, to believe, to sing, to dance like the wedding guests in the courtyard of another wedding, to raise their voices to the sky, to be heard by Rovina, the plateau all around; and life punished them with vegetating in that corner. With darkness, deafness. They loved each other deeply, but without knowing where that love would take them. They danced truly, but as if on foreign soil, hostile terrain, with underground mines ready to explode. As if in the air, suspended over an abyss. They hesitated to look each other in the eyes for long, as if avoiding the loneliness, abandonment, the abyss they found there. A kind of living death, a cemetery scent, coming from everywhere and nowhere.

Valsi i një dasme fantazëm

I shfaqur papritur në letërsinë shqipe pas disa botimeve sporadike në shtypin e kohës në vitet ’80, ai vjen pas një periudhe reflektimi rreth 30­ vjeçare, duke zbrazur materialin e grumbulluar brenda tij. Kohë e djegur është një kohë që nuk ka mundur të jetohet kur duhej, është si një kohë e mbetur pezull,si një jetë paralele që s’ka vend ku të vendoset, që është e pamundur të realizohet, por është një ëndërr nga e cila nuk duam të heqim dorë. “Sidoqoftë, ata të dy kishin kohën e tyre, unë isha si pa kohë. Si me kohë të djegur. Siç kisha qenë thuajse gjithmonë në jetën time. Kohë të ngecur në ca çaste kulmore vërtet, por që ktheheshin shumë shpejt në kujtime.” 
E mbushur me ngjyra dhe bestytni fshatare, vepra gjallon në dy vende e kohëra që përfaqësojnë dy kahe të ndryshme: periudhën diktatoriale që sundohej nga përbashkësia dhe miti i individit dhe ajo postdiktatoriale që përveç rrëmujës, zbrazjes së fshatrave, derdhjes masive të shqiptarëve përtej kufirit, solli edhe shumë “liri” që u keqtrajtua nga shqiptarët.

Problemi i fatit të njeriut të ndëshkuar nga diktatura, trajtohet nga një këndvështrim tjetër. Heroi e humbet rrugën në çastin e fillimit të persekutimit dhe çorientohet duke mos e gjetur më atë. Gjërat e mbetura në mes e djegin bashkë me dinjitetin e humbur. Ai fillon të ndihet i huaj, i krijohet një boshllëk që nuk e mbush dot asgjë. Me ndryshimin e kushteve jetësore dhe mbarimin e përndjekjes, ai mund ta rifilloj jetën, por kjo nuk është më e mundur.

Lista e librave të autorit Thanas Medi

Cmendina e Athines

Fjala e fundit e Sokrat Bubes

Kohë e djegur

Valsi i një dasme fantazëm

Kohe E Djegur

Cmendina e Athines

Fjala e fundit e Sokrat Bubes

Kohë e djegur

Valsi i një dasme fantazëm

Kohe E Djegur