Kjo novelë, për nga titulli dhe vendosja e ngjarjeve në shekullin e nëntëmbëdhjetë, na sjell ndërmend mjeshtrat rusë Pushkinin, Tolstoin, Turgenievin të cilët kanë shkruar tregime të shkurtëra, me tituj të përafërt mbi stuhinë dhe borën.

Vladimir Sorokin’s 'Stuhia e Debores' is a dystopian novel set in a frozen world where the chaos of nature mirrors the breakdown of society. Through vivid descriptions and intense narrative, Sorokin examines the fragility of civilization and the human drive to survive amidst extreme conditions. The novel explores themes of isolation, power, and the complexities of human nature in times of crisis.

Stuhia e debores

Dita e opriçnjikut është një roman "fantapolitik", një skenar që transplantohet në fundin e viteve 2020 prej historisë ruse të shekullit XVI, nën carin Ivan IV, që vendosi një regjim sundimi të pakufizuar dhe terrori mbi popullsinë e fisnikërinë dhe krijoi opriçnjinën, një organizatë që vepronte si gardë policore e sovranit.

In 'Dita e opricnjikut', Sorokin presents a dystopian vision of a future where totalitarianism and violence reign supreme. The novel's protagonist navigates a nightmarish world filled with corruption and moral decay, questioning the nature of power and the human soul. Sorokin’s stark narrative style and surreal imagery create a chilling portrayal of a society on the brink of collapse.

Dita e opricnjikut

Ngjarjet e romanit “Kremlini prej sheqeri” rrëfehen në Rusinë e vitit 2028. Ky roman përbëhet prej 15 kapitujsh, rrëfimesh, skenash dhe miniaturash, të gjitha të ndryshme për nga forma dhe personazhet, por me një temë e cila rimerret dhe përcillet nëpër tekst që prej titullit: një kopjim i saktë në trajtë i Kremlinit të bardhë si bora, bashkë me kullat dhe portat, i bërë i gjithi prej sheqeri - dhurata e sundimtarit të Rusisë në Pragun e Krishtlindjes. Me mijëra prej këtyre kremlinësh u shpërndahen në Sheshin e Kuq fëmijëve fatlumë, por njëri syresh bie edhe në duart e disidentëve të cilët kënaqen me Kremlinin prej sheqeri në një prej mbledhjeve të tyre të fshehta. E kështu, ky objekt i çmuar i sundimit bie edhe në dorën e një lypësi, të një shërbyesi civil në burgun e Ljubjankës, specialiteti i së cilit janë torturat, në dorën e një xhuxhi nga trupa e gjykatësve në Kremlin e gjer te gratë e një bordelloje. Nëpërmjet kësaj udhe që bën një Kremlin prej sheqeri, Sorokin na rrëfen një Rusi totalitare, me varfërinë dhe absurdin e një sistemi që gjithnjë i qëndron mbi krye qytetërimeve, cilatdo qofshin ato. “Kremlini prej sheqeri” është një enigmë e formuar prej gurësh shumëngjyrësh mozaiku, të cilët, të gjithë bashkë, formojnë portretin e një shoqërie totalitare. Ndërsa Sorokini zhvendoset nga një rrëfim te një tjetër, ai e shpie lexuesin te rrugicat dhe qoshet më të errëta të jetës ruse, duke krijuar kësisoj një lloj enciklopedie metafizike të shpirtit të Rusisë.

Kremlini Prej Sheqeri

Stuhia e borës e Sorokinit ngjason me udhëtimin e Odiseas... Lexuesi nuk e mëson asnjëherë, nëse mjeku Garin do të arrijë në destinacion para se të “prangoset” nga krizat e tij ekzistenciale. Në disa nga veprat e tij, Vladimir Sorokini shfaqet si kronist i një vendi të “shpikur” – Rusisë së ardhshme, ku jehon gjuha kineze dhe lulëzon high tech-u, por problemet e përjetshme të këtij vendi, si gjithmonë, nuk i lejojnë njerëzit të jetojnë njëlloj si gjithë të tjerët. Edhe në novelën “Stuhia e borës” paraqitet një pamje e po kësaj historie. Ngjarja e përshkruar në këtë libër, është shprehëse: dy qytetarë rusë, karrocieri i bukës dhe pasagjeri, nisen për të shkuar mespërmes hapësirave të acarta dimërore drejt një destinacioni të afërm, por të kurrë të arritshëm. Mjeku Pllaton Ilijç Garin, karakteri i të cilit na sjell ndërmend mjaft personazhe të Çehovit, synon të arrijë me çdo kusht në fshatin Dollgo, ku murtaja e zezë boliviane që po bën kërdinë, i shndërron njerëzit në përbindësha. Pllaton Ilijçi shpreson të vaksinojë të gjithë ata që nuk janë prekur akoma nga virusi. Në hanin e fshatit Dollbeshino, ku doktori bën ndalesën e parë, për fat të keq nuk ka kuaj, ndaj Garinini e dërgon te muzhiku varfanjak Perhusha, i vetmi që mund ta ndihmojë në këtë situatë. Perhusha mbreh në motosajën e tij kuajt aq të vegjël, sa mund t’i futësh me lehtësi brenda një thesi. Udhëtarët nisen nëpër fërfëllizën e borës. 
 “Stuhia e borës” konsiderohet nga kritikët si një prozë e shkëlqyer e një shkrimtari “surrealist” të sotëm, duke e zhytur lexuesin në botën e përfytyrimeve, për të shijuar deri në fund frytet e fantazisë së autorit, duke perceptuar kënaqësinë stilistikore dhe kryesorja, duke përjetuar botën e madhe dhe të pasur të personazheve.

Lista e librave të autorit Vladimir Sorokin

Stuhia e debores

Dita e opricnjikut

Kremlini Prej Sheqeri

Stuhia E Bores

Stuhia e debores

Dita e opricnjikut

Kremlini Prej Sheqeri

Stuhia E Bores