Andreas i ishte komunikuar për të përgatitur dhe derdhur në bronz një nga veprat e tij, fituese e konkursit kombëtar. Kjo ishte hera e dytë kur do të udhëtonte përsëri për në vendin fqinj, përtej detit. Në këtë udhëtim do ta shoqëronte edhe Elena. Të dy udhëtuan me avion drejt vendit tjetër, disa ditë; pasi ishte nisur maketi i veprës. Andrea kishte bujtur në pension dhe Xhuzepinës i kishte prezantuar Elenën, me fjalët "Mikja ime; kjo është gruaja ime". Tek përshëndeteshin i kishte përshpëritur dobët pranë veshit, që Elena nuk duhej të dinte asgjë rreth lidhjes së tij me Aurelian. Xhuzepina kishte pohuar heshtjen, duke i rrahur shpatullat dhe buzëqeshur. Zemra e një gruaje është streha më e sigurtë e të fshehtave dhe sekretit që servir jeta. Ajo eshtë oaz ku rriten ndjenjat e bukura dhe fisnike por njëkohësisht është edhe kapaku i një pusi të thellë. Xhuzepina u lumturua për mikun e saj që kishte gjetur një liman të qetë, pas një udhëtimi në një det të trazuar të jetës.