Kjo novelë e shkruar në vitin 1955 - 1956, nuk mund të mos tërheqë vëmendjen dhe për një analizë filologjike. Ajo merr jetë pikërisht 2-3 vjet pas "promemories" që shkrimtari i dërgon të parit të shtetit. Pra, guximi politik i intelektualit shkon më tej me guximin artistik të shkrimtarit. Dhe siç dihet guximi në art është një pjesë e rëndësishme e talentit të madh. Në një sfond shoqëror politik të molepsur nga fryma dhe angështia e diktaturës vendoset protagonist kryesor një i sëmuri psikik, duke u bërë një nga personazhet e rralla dhe originale të prozës shqiptare. Por mjedisi ku zhvillohen ngjarjet bëhet më intrigues, sepse ato zhvillohen jo në një spital psikik të zakonshëm, por në një spital burgu. Personazhi kryesor i kësaj novele, Odin Mondvalsen është prej shumë vitesh i mbyllur në një spital psikiatrik. Ai i ka humbur të gjitha lidhjet me realitetin, dhe një nga pasojat e sëmundjes së tij është mania se origjina e tij rrjedh nga: Po, zotni, jam danez, ngaqë gjyshi im ka qenë italian dhe u martua me një franceze, ndërsa nëna e Odinit u martua me një danez. Deri këtu nuk ka asnjë dyshim se Odin Mondvalsen (emri që ai i ka vënë vetvetes), nuk është njeri normal dhe arsyetimi i tij të bën për të qeshur. Por figura e tij vjen e bëhet shumë komplekse, kur al shfaq arsyetime dhe mendime që ia kalojnë dhe një njeriu normal. Në çdo situatë ai ngërthen të vërteta tronditëse si, fjala bie, se çmendina, sido që të jetë, ësbtë më mirë se kampet e përqëndrimit. Po cili është krimi që ka bërë ai? Lexuesi do ta dijë me çdo kusht dhe autori me çdo kusht nuk do ta thotë, sepse fajësimi për "krimin politlk" ishte aq i rëndomtë aso kohe sa dhe një i sëmurë mendor si Mondvalseni nuk mund të kishte ndonjë imunitet mbrojtës. Mendja e ngatërruar e personazhit të vet e ndihmon autorin të shfaqë mendime dhe arsyetime filozofike për gjithçka, sepse vetëm një i sëmurë mendor nuk ka frikë nëse po thotë fjalë të mençura apo budallallëqe. Vetëm një njeri naiv dhe i sinqertë si një fëmijë që nuk e di ç'është rreziku mund të guxojë të flasë hapur para hetuesve, gjykatësve, njerëzve të policisë sekrete gjëra që askush nuk do guxonte as t'i mendonte. Autori e shfrytëzon aq shumë trurin e sëmurë të personazhit të vet duke trajtuar probleme esenciale të asaj kohe, si shpërfytyrimi i njeriut në diktaturë, figura e diktatorit, çështja e pronës kolektive, lufta e klasave, shtypja e intelektualit dhe mbizotërimi i të gjltha veseve që lindin nga një diktaturë çnjerëzore: Bota është zvogëluar fare dhe është mbushur me madhërinë e atyre që kërkojnë ta varrosin madhërinë dhe nga dëshira për lavdi e atyre që ngërdheshjet e majmunëve i marrin per fillimin e qytetërimit të njerëzimit.