Kjo është historia e jetës sime. Vazhdimin e saj do ta gjeni në shkrimet e mia, se që nga viti 1955, e lashë pikturën mënjanë dhe u mora tërësisht me letërsi... Tashti, si çdo njeri tjetër në Shqipëri, edhe unë jam i dënuar me burgim të përjetshëm. Që me rrezen e parë të agimit dhe gjer në muzg të gjithë jemi të detyruar të shohim vetëm bunkerët e kotë, piramidat dhe sfinkset e Enver Hoxhës... Dhe askush nuk mund ta parashikojë dot fundin e kësaj mbretërie të terrorizmit absolut, sepse Shqipëria është një vend i humbur, sepse shqiptarët janë një popull i humbur, pa një shtresë të vërtetë udhëheqëse, të dënuar të enden përjetësisht në një rreth të mbyllur... Tashti, para lamtumirës, dua t'ju kujtoj se e gjithë kjo që na duket se e shikojmë është sa e madhërishme, aq edhe e tmerrshme!... Ju mos e bëni më të padurueshme, gjer në shkatërrim!... Dhe mos harroni!... Diktaturat nuk i kemi lënë pas!... Diktaturat më të tmerrshme, të ngarkuara edhe me shkencë, do t'i keni përpara!... Mendohuni mirë... Për të mirën tuaj dhe të atyre që do të vijnë!... Lamtumirë!...