PËRSHËNDETJA E BEATRIÇES (nga "Vita nova") Të gjan aq e njerzishme e aq bujare Kur shkon tue përshëndetun zonja ime, Se ngec çdo gjuhë e heshtun prej drithtime, E syt guxim nuk kanë ta kqyrin fare. Nisë e stolisë në përvujtni mitare, Kalon tui ndie ta reshin me lavdime, E gjan nga qielli zbritë me rrezëllime, Me qenë mbi tokë për mrekull dëshmitare. Sa kush e pa, të gjithë mahnitun mbetën, Se u ra prej sysh në zemër nj’ambëlsi, Që kush nuk e provon slmund ta kuptojë. E thue po sheh fytyre t’i flurojë Nji afsh i kandshëm plot me dashuni Që shkon tue t'i thanë shpirtit: "Ah, të shkretënl".