Statutet e Shkodrës, të gjetura pas pothuajse shtatë shekujsh nga hartimi i tyre fillestar, dalin më në fund në dritë në një botim të veçantë kritik, me një sërë studimesh që nxjerrin në pah veçoritë thelbësore dhe pozitën e rëndësishme në kuadrin e zhvillimeve shqiptare dhe adriateske të shekujve XIV - XV. Të përpiluar përpara vitit 1346, kur Shkodra ishte nën sundimin e mbretit të Rashas, Stefan Dushanit, statutet mbetën në fuqi edhe pasi qyteti kaloi nën kontrollin e Venedikut, më 1396. Të kohës venedikase janë shtesat e mëpasme në to, deri më 1469, pothuaj në vigjilje të pushtimit turk (të vitit 1479). Teksti, i pashoq përsa i përket historisë juridike - institucionale të Shqipërisë, paraqet ndër të tjera, një realitet të ndryshëm nga pamja stereotipe e "vendit të shqiponjave" dhe ndihmon për të njohur më mirë, në veçoritë e saj dalluese, botën qytetare të brigjeve ballkanase - shqiptare. Gjithashtu, ai hedh një dritë të re mbi lidhjet e ndërsjellta mes përmbledhjeve legjislative të zonës. Këto faqe, që për fat të mirë na vijnë nga një kod i ruajtur në Venecie, duhen konsideruar me plot gojën, një "monument i Shqipërisë mesjetare", burim me një rëndësi absolute në njohjen e realitetit mesdhetar, në periudhën e fundit të ndërmjetme dhe në fillimet e kohës moderne. Teksti "Statutet e Shkodrës" u gjet në Bibliotekën e Muzeut Corre të Venecias nga studiuesja Lucia Nadin, të cilin e bëri të ditur në një Konferencë Shkencore të zhvilluar në Shqipëri në vitin 1997. Ky libër i përket historisë juridike - institucionale të Shqipërisë dhe paraqet interes studimi për komunitetin shkencor shqiptar e ndërkombëtar, si një burim studimesh e kërkimesh të mëtejshme.