Misteri, fataliteti, enigmat, pamundësia për të kapërcyer vetëndërgjegjien, si  konfuzion por dhe shqetësim ngrejnë pareshtur stuktura të tilla, të cilat herë në formë dekadente dhe herë vizualitetit ndërtojnë një brendi intiguese, por përshfaqin dhe guximin e përballjes. Kështu mes tre botëve, tre gjendjeve, atë të krijimit, jetës dhe përtejshpirtit autori sjell përmes aforizmave konceptin e tij postmodern, herë si një mision i vetë ciklit të vazhdimësisë, herë si përnjohje dhe herë si largim i beftë, me gjurmë të mbetura tek e nesërmja.