Ky roman është i pazakontë në krijimtarinë e Andrea Camilleri-t. Nga leximi i parë të duket si një gjuhë e thatë, e mprehtë, që nuk jep ekspresivitetin e dialektit, as në ndonjë nga format e ndryshme, të zhdërvjellëta e tonike, që gjenden shpesh në prozën e mjeshtërit të Porto Empedokles dhe, nën formën e ironisë, butësisë dhe mirëkuptimit për dobësitë e njeriut, që përfshihen për të zbutur edhe situatat më të rënda dhe mizore.