‘Arkitrau’ është një shembull i veçantë i monologut të brendshëm në letërsinë shqipe, që shpërthen në një epokë të linearitetit dhe thyerjes së konventave, duke sjellë një rinovim të fuqishëm të artit, i mbështetur në një histori personale dhe shoqërore që thekson mundësinë e lumturisë nga një e kaluara e mohuar.