Duhet të konstituohet një disiplinë letrare, e cila do ta studionte nga afërsia raportin e letërsisë me besimet fetare përgjatë tërë historisë dhe në të gjitha letërsitë e popujve e të kombeve të botës, si dhe ndikimin e tyre të ndërsjellë. Kjo disiplinë do të mund të emërtohej si Religjiografia. Në këtë mënyrë do të zbulohej jo vetëm afërsia e letërsisë me besimet e caktuara fetare nëpër kohë të ndryshme, por edhe ndikimi i fuqishëm i fesë mbi letërsinë dhe më tutje gjasat që ka zhvillimi i letërsisë mbi një intereaksion më të vetëdijsshëm e më të planifikuar me fenë. Përvojat e deritashme ndihmojnë që të evitohen ngatërresat, deformimet dhe keqkuptimet që janë shkaktuar nga letërsia në raport me besimet fetare. E pasi të filtrohen ato keqkuptime, hapet mundësia e ndërtimit të një teorie afirmative të raportit ndërmjet letërsisë dhe fesë, ku letërsia do të ndihmonte në të kuptuarit më të mirë e më të drejtë të fesë, në emancipimin më të drejtë të lexuesve dhe në ndërtimin e një vizioni më paqësor për botën e për njerëzimin.Një letërsi e krijuar mbi aksiomën e njëshmërisë së Zotit, të afirmimit të mësimeve e të udhëzimeve të shpalljeve hyjnore, të respektimit të mesazheve paqësore të profetëve, të të kuptuarit se ekziston edhe bota tjetër, do të pasuronte besimin dhe vizionin e njeriut për veten e për të ardhmen e tij.