Ende nuk po ngopej duke e puthur. E vetmja puthje që ka rëndësidhe e vetmja e vërtetë, është kjo puthje e parë, ku shkrin dy buzë, dyfrymëmarrje, ku laget, si për të marrë zjarr më keq, flaka e çmendur,e shpërthyer diku në brendësi. Është vërtet një nevojë ngjethëse, qënuk e plotëson asgjë, përveç atyre buzëve të etura. Nuk kuptohetkoha që të duhet për ta shijuar këtë puthje të parë deri në fund.Duket se ke një shekull, apo sa ke filluar ta prekësh, apo kushedi.Koha nuk ka vlerë. Truri i tij nuk perceptonte asgjë, përveç shijes sëlagësht të asaj goje të ëmbël, që nuk kishte lidhje me buzët e saj tëpërditshme, me ato buzë që flisnin e nxirrnin fjalë; ato ishin krijuarvetëm për të puthur atë, për të vulosur dëshirën e marrë që kishteai për ta zotëruar të tërën. Ndiente të pulsonte diçka fort diku nëmes të rropullive, apo sipër nëpër tru, apo në kraharor, apo nëpërgjymtyrët që i dridheshin pa dashje, për të mos shtrënguar më tepërse ç’duhej brishtësinë që kishte përpara.