Të shkrirë nën krahët e njëri-tjetrit u dergjën për gati një orë mbitapetin persian. Ana papritur i kishte mbushur sytë me lot. Ishte natae fundit e një jete të jetuar intensivisht nën krahët e një mashkulli tejettë bukur, por nuk dinte sa të duhur...- Njerëzit sot jetojnë me bukë, jo me shpirt. Këta dy muaj të fushatësedhe unë kam menduar të jem një njeri, siç thua ti më i mirë, pornuk më lanë. Çdo gjë fillon nga ata të dy që janë jashtë, - bëri mekokë nga bodigardët, - kufizimi i gjithçkaje. Unë nuk dal dot pa ata,punët e fushatës nuk u bënë pa ndërhyrje, ndryshime, pakte të fshehta.Paron nuk e lejuan të gatuante siç donte ajo, njerëzve nuk u treguamtë vërtetat e demagogjisë që i servirëm. Verën që më solli në jetë nuke pashë dot drejt e në sy, pasi unë nuk jam Granti i ëndërruar prej saj,i cili është po ai që ëndërron edhe ti. Pra, shkurt atë njeriun parimornuk e pamë dhe nuk e takuam gjëkundi. Ose e fshehëm, e mbytëm, ezhdukëm. Unë të siguroj se edhe ti, nuk do ta zgjedhësh kurrë atë.