Padyshim, ajo që do t`i interesojë më shumë lexuesit kur të marrë në dorë këtë libër, janë faqet ku përshkruhet pushtimi i Shqipërisë, ku veç vlerës si burim historik i dorës së parë, ky libër ka vlerën e veçantë se sjell përfytyrime tepër të gjalla e të besueshme të asaj drame të madhe, kur shqiptarët, siç shkruan kronikani osman i sulltanit, “u nënshtruan dhe pranuan zinxhirin vetëm nga tmerri prej kordhës gjakderdhëse të Sovranit.” Në këtë shikim, s’ka dyshim se ‘Kronikat’ e Tursun Beut janë një kontribut me vlerë në atë proces rileximi kritik e serioz të historisë sonë, për të cilin flitet aq shpesh. Por, njëkohësisht, janë dhe një kontribut i rëndësishëm në debatet e më shpesh spekulimet e viteve e muajve të fundit për historinë e sundimit osman në Shqipëri, ku edhe një herë, fatkeqësisht, kërkohet që historia të përdoret (e keqpërdoret) në funksion të interesave politike të ditës. Por sidoqoftë, kjo s’do të thotë aspak se ‘Kronikat’ e Tursun Beut kanë të bëjnë thjeshtë me pushtimin e Shqipërisë. Përkundrazi, Tursun Beu, kronikani zyrtar i Mehmetit të II, i njohur si shkrimtari më i rëndësishëm turk i kohës së vet, me kronikat e tij na sjell dëshmi të gjalla e realiste për thuajse gjithë fushatat që ndërmori sulltani i ri e famëmadh, në Europë e në Azi, teksa i dha fund pas gati njëqind vjetësh luftërash të ashpra e të përgjakshme, pushtimit të kësaj pjese të Europës, që më pas u quajt Ballkan apo Lindje e Afërt, dhe që mbeti pjesë e perandorisë së Osmanëve për shekuj me radhë, deri në të hyrë të shekullit të XX. S’është e rastësi që vepra e Tursun Beut, shkrimtarit më të rëndësishëm osman të kohës së vet, vazhdon të konsiderohet edhe sot një ndër monumentet e literaturës së hershme osmane.