Ndoshta nuk do të jetë ajo përmbushja për të cilën kemi ëndërruar në rini dhe që e kemi pritur pas atyre viteve jashtë. Do të jetë një rrugë si të tjerat, me gurë e copa të shtruara e me gropa, me fshatra e fusha. Rruga e punës. Do të jem vetëm. Ndoshta do të gjej ndokënd për një copë rrugë. Përgjithmonë druaj se jo.Dhe ndoshta do të më duhet ta mbaj ende shpesh torbën time, edhe kur supet të më jenë lodhur. Dhe ndoshta shpesh edhe do të ngurroj nëpër udhëkryqe e kufij, e do të më duhet të lë pas diçka e do të pengohem e do të bie, por dua të çohem e jo të rri në vend, dua të vazhdoj përpara e jo të kthehem pas. Ndoshta asnjëherë s'do të mund të jem plotësisht i lumtur, ndoshta lufta ma ka shkatërruar këtë pjesë, dhe gjithmonë do të më mungojë diçka e askund nuk do të ndihem më si në shtëpi, por as nuk dua të jem më plotësisht i palumtur, sepse gjithmonë do të ketë diçka që do të më mbajë aty, qofshin këto edhe vetëm duart e mia apo ndonjë pemë, apo frymëmarrja e tokës.