Në përfytyrimet e mia fëminore, vashëzat ishin si sorkadhe bjeshkësh. Bukuri të brishta dhe misterioze. Qafëholla e sygështenjë. Gjymtyrët të hajthme, gëzofin të kadifenjtë.Krijesa ëndërrore!Me kalimin e viteve, vasha-sorkadhe m'u bë motër, shoqe, bijë dhe... betejë. Pikasa grabitqarët që i silleshin rrotull. Ujq, rrëqebuj, çakej, arinj, shkaba... E pashë t'u shkarangjitej thepave të malit për t'i shpëtuar lakmisë mashkullore; t'i shmangej me zig-zage çiftes së gjahtarit, të përpëlitej e plagosur nga shigjetat e harkëtarit. Dhe vendosa të mos hesht.Ju prezantoj Vezulloren. Një sorkadhe shtatselvi, që shpalos krenarisht stilin e saj të paimitueshëm: në çdo bukël floku, syth a palë veshjeje ngul lulka të gjithfarshme. Kur përshkon livadhin me hapin lozonjar, xhinglat e vathëve i tringëllijnë si zilka - mënyra e saj për t'ju thënë: "A bëhemi miq?".