Kjo fushë, ky liqen dhe ky qytet i largët janë si një thesar i pafund, që do t'i përkasë fitimtarit, njëlloj si kupa e artë që, në ditën e dasmës, kalon dorë më dorë në banketet malazeze. Prej shekujsh, nga lartësitë e këtyre maleve, bariu i varfër i Cërna Gorës sodit atë begati që shkëlqen poshtë këmbëve të tij dhe për shekuj me radhë ëndërron të braktisë strehën e korbave për të zbritur atje poshtë, në tokën e premtuar. Edhe pse vetëm një herë e bëri të vetën, para pesëqind vjetësh, dhe edhe pse kjo zgjati vetëm një ditë, kujtimi dhe brenga e asaj dite janë rrënjosur thellë brenda tij....E moshuara, më pak luftënxitëse, tundi kokën e frikësuar. Nga fillimi i luftës e deri tani pesë mijë burra kishin dhënë jetën për të marrë atë Shkodër! Një numër i frikshëm për ta. duke pasur parasysh se Mali i Zi mezi ka arritur të mbledhë nën armë jo më shumë se tridhjetë mijë burra dhe se popullsia e tij nuk arrin as katërqind mijë banorë. A do të jetë e nevojshme të sakrifikohen mijëra e mijëra ushtarë të tjerë në luginat e Taraboshit?... Plaka ngriti sytë plot butësi drejt tavanit dhe murmuriti disa fjalë të trishta profetike:Dhe pasi të kemi derdhur kaq shumë gjak, a do të bëhet Shkodra e jona?