Indi shoqëror po varfërohet dhe shoqëritë po ndrydhen. Kështu që në Publiken shqiptare nuk do të jetë vetëm prekja e gjeopolitikës, por edhe prekja e ndërgjegjeve kolektive dhe katastrofave kulturore. Filozofët do të përplasen te nostalgjia sa më shumë që politikanët rendin te ekonomia. E shkuara do të jetë një kapitull që nuk do të na thotë më asgjë, ndërsa kushti natyror do të na kthehet si dëshmia se shoqëria ka qenë një dramaturgji e kotë dhe personazhet e saj fantazma të përkohshme të një njerëzimi sporadik. Mendojmë se esete jane sa afër edhe larg, sa dhe kundërthëniet që lokalizojnë mes kuptimësive gjysmake dhe jetike, dhe vullneteve të thellë të prirë nga mendimi i cilësuar. Esetë në këtë vëllim flasin për dramën gjeopolitike, sa dhe atë të mendësive dhe gjuhës. Në skaj flasin edhe për dramën e vetë teatrit, subjektivitetit që gjendet në shpirt të demokracisë.