Libri poetik i Stefan Çapalikut me një titull të huazuar nga bota e fotografisë “Camera obscura” është një version i armatosur i kalimtarit të vetmuar që zbulon, përndjek, lundron në ferrin urban; i udhëtarit soditës që zbulon qytetin si një peizazh vesesh epshore. Poezia e Çapalikut paraqitet si një sublimim i armës, si një vrasje e pandërgjegjshme, e butë, e përshtatshme për një kohë të trishtuar dhe plot ankth. Aiparaqitet tërësisht si një autor bashkëkohor që beson se përmbajtjet e reja e çojnë natyrshëm drejt estetikave të reja.