Më parë na duhet të mblidhemi për t'i dhënë fjalën njëri-tjetrit, se çfarë duhet të bëjmë ne për këtë trevë. cfarë mund t'i japim ne nga vetja kësaj treve, dikush me laps, dikush me mendje, dikush me vjersha, dikush me vreshta, sepse nuk është ai, Tomorri, apo ajo treva rreth tij që ka nevojë për ne, por jemi ne që kemi nevojë për Të. Mbi të gjitha janë fëmijët tanë që kanë nevojë për Tomorrin, për kodrat e tij, për peligrinazhet e tij, fushat nën këmbët të tij. Dhe kjo nevojë e tyre është e pakta detyrim që ne i kemi brezit pasues, duke iu lënë një mjedis të natyrshëm. Njerëzia e kësaj treve nuk do të jetë për të përçuar këto vise e visare, por edhe për të ndalur dorën barbare, duart kundër këtyre vlerave që sikur të ishin të gjata, edhe Hënën do të shkatërronin. Pamjet me gurë nëpër rrugët e Skraparit, pamjet e mjera të malit të rrjepur, pamjet me kullota e pyje që na ishin njëherë, na shtyjnë të mos flemë, por të zgjohemi, e as mos të ecim, por të vrapojmë në mbrojtje të tyre. Kjo do jetë edhe një nga sfidat, ku ne do të na duhet të ndeshemi, duke pasur luksin, jo për t'u qarë e për t'u ankuar, por për ta zgjidhur e për të fituar. Secili nga ne nuk do të luftojë për mision personal, por për personalitetin Tomorr Mal e do të shërbejë si misionar.