Më thanë "shpirtin duan ta burgosin", krahët rraha e qiellit u nisa si Pegasi. Me duart, krahët e këmbët lidhur vdes, shpirtlirë jetoj mbrëmjes dhe në mëngjes. Veç shpirtin jo, nuk e lidh kurrë. Shpirtin në vetmi pa ju kurrë s'e dua, mëkatar dhe kur të jem mos më braktisni. Nuk jam trembur kur jetën kam dashuruar, në vetmi skutash kurrë s'jam tkurrur. Veç shpirtin jo, nuk e lidh kurrë. Dashuria ime nuk vdes nën vello trishtimi, adhuroj qiellin me yje dhe shtrëngata, tokën e zjarrtë dhe lëndinën e kadifenjtë, si sorkadhe rend luginave, kaloj të rrëmbyerit përrenj. Veç shpirtin jo, nuk e lidh kurrë. Në djep shpirtin asnjëherë s'e lidh si fëmijë, gatitu dhe kokulur nuk eci nëpër rrugë, diellin e lind dhe perëndoj në cikël të vet, me shpirtin e lirë linda, me atë ndihem mbret.