Abraxasi si makinë e vegimeve? Mbreti i Botës në Agarthin e imagjinatës? Pse ndodh kjo gjë? A është kjo në natyrën e njeriut si qenie e dyfishtë materiale dhe shpirtërore? Pse njeriu e ka nevojë jetike të tjetërsohet nga imagjinata? Këto pyetje më shpërbënin, më thithnin, më shpërndanin në kozmos. (Abraxas, Mbreti i Botës)Gjuhë të zhdukura! Sa nuk klithi, kur hetoi një gramatikë të paditur kurrë më parë të pellazgëve, pastaj lexoi kronikën e Medumit, në ilirisht, për masakrimin e mbretëreshës Teuta, shfletoi proverbat e trakëve, që së bashku me ilirët kishin ftillëzuar një gjuhë të tretë, atë që do të mbijetonte.[Mjedja dhe vdekjaPo t'i kishte parë me sytë e tij Borgesi ciklet pikturike me të purpurtën tunduese të Onufrit, pa dyshim që do të lumturohej, po jo pa mëdyshje, i sfilitur, pse nuk e përdori kurrë metaforën e pikturës në përsiatjet e tij filozofike të pafundme për labirintet arketipale, me të cilat i ka lajthitur fare lexuesit. [Lajthitje borgesiane)Ajo, që do të them më poshtë është më tepër një trill letrar. Por preferoj që ta shtjelloj si një skicë eseistike. Kufiri midis së vërtetës reale dhe mendimit të pa- dukshëm nuk ekziston. [Njeriu Jeshil]Ideologjitë u bënë fe laike. Bankat i zëvendësuan tempujt. Drejtorët e bankave zëvendësuan kryepriftërinjtë. Politika krijoi ikonografinë e pushtetit. Çdo gjë u bë vulgare dhe cinike. Kjo është epoka që jetojmë. Mekanizmi mitologjizues vërtitet. Çdo mitologji dikur mistifikonte forcat e natyrës. Tani mistifikohet fuqia e parasë.