Vëllimi "Rrënjë të gurta" me poezi të zgjedhura të Azem Shkrelit, njërit ndër poetët tanë më të mëdhenj të të gjitha kohëve, bëhet, pos të tjerash, për dy arsye kryesore. E para: t'i paraqitet lexuesit pjesa poetikisht më e qenësishme dhe më cilësore e poezisë së tij zgjedhur nga tetë përmbledhjet e tij: "Bulzar" (1960), "Engjujt e rrugëve" (1963), "E di një fjalë prej gurit" (1969), "Nga bibla e heshtjes" (1975), "Kënga e hutinit" (1986), "Nata e papagajue" (1990), "Lirikë me shi" (1994) dhe "Zogj dhe gure" (1997). E dyta: të dëshmohet në mënyrë të pandërmjetme rrafshi i lartë dhe vlerat kulmore të poezisë së këtij autori dhe të poezisë shqipe në përgjithësi. Me fjalë të tjera, me këtë zgjedhje, edhe zgjedhësi, edhe botuesi, paraqesin një poet të orës së parë që na la trashëgim një poezi me vlera të jashtëzakonshme, për të cilën do të mburreshin e krenoheshin edhe popujt me tradita letrare shumë më të lashta e me të pasura poetike sesa e jona. Poezia e rrafshit të lartë dhe e vlerave kulmore artistike, që e cilëson këtë vëllim fund e krye, jo vetëm uë një drejtpeshim në artin tonë letrar, po dhe shërben si shembull që duhet ta gjakojë e ta pasurojë poezia jonë. Them kështu për arsye se krijuesi që gjakon dhe shpreh rrafshin më të lartë poetik, siç veproi Azem Shkreli, shpreh qenien dhe rrafshin më të lartë të vetëdijes kombëtare.