Ka pasur çaste të jetës sime kur kam menduar se këto fjalë kishin heshtur përgjithmonë dhe kjo nuk më ka shkaktuar ndonjë trishtim të madh. Ëndrra për të shkruar nuk ishte e vetmja që kishte humbur në rrokullisjen e viteve e botëve. Nuk e di, pra, ç’më shtyu që pas kaq kohësh e vitesh të ulem e të shkruaj. Më ndoqi mbase magjia e të shkruarit. Ose me kalimin e viteve, kur përjetësia bëhet një fjalë gjithnjë e më e shkurtër, më shtyu ajo ndjenjë që poetja polake Wislawa Szymborska e quan “gëzimi i të shkruarit – hakmarrja e një dore të vdekshme”. Dora që shkruan është vetëm njëra anë e historisë. Ana tjetër janë lexuesi dhe koha. Por nëse dikush, nëse edhe një numër i vogël lexuesish do ta gjejë veten në këto germa, atëherë mund të them se çdo minutë e harxhuar për të shkruar është një minutë e jetuar mirë. Ajkuna Dakli Toronto, 2019.