Silvia dhe Gabrieli takohen në pranverë, atëherë kur rrobat janë të lehta dhe jeta nëpër rrugë lulëzon, entuziaste që iku edhe një dimër tjetër. Hera e parë që ai e pa, ishte marramendëse. Ajo nuk është një bukuri absolute, e papritur, verbuese; është bukuria sipas konceptit të tij mbi bukurinë. I mjaftuan vetëm pak fjalë për të humbur mendjen: të zbulosh se në botë ekziston dikush me të cilin kuptohesh fluturimthi, pa u sforcuar, është një mrekulli e vogël, ndihesh më pak i vetmuar. Jashtë është bota me zhurmën dhe vështirësitë e saj, por kur ata janë së bashku në apartamentin e tij, ka vetëm magji: bëjnë dashuri, flasin, janë të sinqertë, heshtin për ta disiplinuar lumturinë e tyre. Deri kur flluska çahet dhe fillojnë të shfaqen dilemat. A mundet vërtet dikush ta ndalojë jetën e tij për një pushim? Ndoshta njerëzit që takojmë na shërbejnë për të kuptuar se cilët duhet të bëhemi në të ardhmen dhe se gjërat e rëndësishme fillojnë atëherë kur gjithçka duket se ka marrë fund. Ky libër rrëfen një histori dashurie, por edhe më tepër se kaq.