A thua s’ka vuajtur aq sa duhet kjo botë? Me ç’duket jo, po të gjykojmë nga zelli i shenjtorëve, ekspertë në artin e vetëkamzhikimit. Nuk ka shenjtërim pa kënaqësinë e thellë të vuajtjes dhe pa një rafinim pervers të saj. Sa herë që mendoj për ato vetmi pikëruese, ku, mbi sfondin e monotonisë fillojnë të konturohen manastire, orvatem të kuptoj ato ndërprerje të zymta të devocionit fetar, si dhe mërzinë e tyre pikëlluese. Pasioni i vetmisë që gjëron atë “absolute manastirike” – atë lakmi përpirëse për ta varrosur veten brenda Zotit – rritet në proporcion të drejtë me pikëllimin e dekorit rrethues. Kundroj vështrime që thyhen përgjatë mureve, zemra që s’mëtojnë asgjë, trishtime pa pikë muzikaliteti. Gjithçka është një hiç – ky është zbulimi nistor i manastireve. Kështu fillon mistika. Hiçin dhe Zotin i ndan të paktën një çap, sepse Zoti është shprehja pozitive e hiçit.